Op alternet.org een uitgebreid interview met de auteurs van het boek:

Deep Green Resistance: Strategy to Save the Planet

Conclusie is dat we niet kunnen afwachten of er veranderingen zullen komen die de wereld misschien zullen redden van destructie. Die zullen er niet komen. We zullen het heft zelf in handen moeten nemen. En daarbij zal een zekere mate van geweld onvermijdelijk zijn. Het is noodzakelijke en gerechtvaardigde  zelfverdediging. (redactie)

Hebben we een militante beweging nodig om de planeet te redden (en onszelf)?

Derrick Jensen, Lierre Keith en Aric McBay doen een oproep voor een nieuwe strategie om een milieucatastrofe af te wenden.

6 augustus 2011

Milieugroeperingen proberen een kritische massa op te bouwen rondom onderwerpen als klimaatverandering. Door te inspireren tot publieke acties en door wetgevers aan te moedigen hun kop niet in ’t zand te steken. De Sierra Club probeert nieuwe kolencentrales te blokkeren, een nieuwe coalitie organiseert acties tegen een teerzand-pijpleiding en in West Virginia zitten mensen in bomen met de bedoeling destructieve dagbouw te stoppen. Het is fantastisch werk, maar wat als dit niet genoeg is? Wat als het te weinig is, te laat? Wat als we de massa niet groot genoeg krijgen om ooit dat kritische punt te bereiken?

Volgens een nieuw boek getiteld Deep Green Resistance, door Aric McBay, Lierre Keith en Derrick Jensen, zijn we waarschijnlijk met te weinig mensen die geïnteresseerd zijn de planeet te redden voordat het te laat is. Daarom roepen ze op tot een verandering in strategie. Misschien ken je Jensen van zijn vele boeken, waaronder Endgame. McBay is de auteur van Peak Oil Survival: Preparing for Life After Gridcrash, en Keith is de auteur van The Vegetarian Myth: Food, Justice, and Sustainability. De drie ervaren activisten hebben de handen ineengeslagen voor een radicalere aanpak van onze milieucrisis.

Ze gebruiken veel woorden als militant en verzet. Ze hebben hebben veel kritiek op Links. En ze blikken terug op de veranderende betekenis van geweld. Ik zou graag het volgende willen onderscheiden: schrijft Keith, het geweld van de hiërarchie versus het geweld uit zelfverdediging, geweld tegen echte mensen versus geweld tegen eigendommen, en het geweld als zelfverwezenlijking versus het geweld van politiek verzet.

Als je van het geweldloosheid-is-het-antwoord kamp bent, laat je dan (nog) niet meteen afschrikken want er staat een enorme hoeveelheid cruciale informatie in dit boek. Dat ze het hebben over geweld betekent nog niet dat dit het beste beleid is omdat de planeet wordt vernietigd. Elke dag sterven 200 soorten uit, schrijft Jensen in de inleiding. Als je je niks kunt voorstellen bij dat getal, dan misschien wel hierbij: 90 procent van de grote vissen in de oceaan is verdwenen, 97 procent van de inheemse bossen is vernietigd, 98 procent van de inheemse graslanden is vernietigd en Jensen gaat maar door met dit soort slecht nieuws.

Binnen enkele decennia zien we wellicht het einde van het leven zoals we dat nu op aarde kennen. Hoeveel verdriet, woede en wanhoop kun jij persoonlijk verdragen? vraagt Keith in het eerste hoofdstuk. Het is niet alleen de klimaatverandering maar een opeenstapeling van catastrofes die niet verweten kunnen worden aan Republikeinen, klimaatsceptici of rijkelui met privéjets maar aan ons allemaal tezamen. De industriële samenleving is de boosdoener, aldus de schrijvers. Deze cultuur vernietigt leefgebieden. Dat is wat gaande is, schrijft Jensen. En het zal niet stoppen als we het vriendelijk vragen.

Dus hoe redden we de wereld (inclusief onszelf)? Nou, we breken uiteraard de industriële samenleving af, zeggen ze. Tja, geen geringe prestatie. Vooral omdat zoveel van ons eigenlijk best comfortabel leven in deze samenleving dak boven ons hoofd, stomend water, doorspoel-toiletten, toegang tot medische zorg, degelijk voedsel om te eten, auto’s om mee rijden, electronica om mee te spelen en vakantie om te vieren. En natuurlijk wonen de machtigste mensen in een penthouse, ver boven de relatieve comfortnormen, en zij voelen geen enkele neiging om hun spullen te pakken en te vertrekken.

Dat afbreken van de samenleving zal dus uiteraard niet eenvoudig zijn. Maar volgens Jensen, Keith en Mc Bay is het wel noodzakelijk omdat geen enkele andere reactie de omvang benadert van het probleem waarmee we te maken hebben. We kunnen het ons niet langer veroorloven om enkel eenvoudige persoonlijke veranderingen te maken zoals meer fietsen en lokaal eten. We kunnen het ons ook niet meer veroorloven om verdrietig te zijn wegens vervuilde rivieren of om boos te zijn op kortzichtige politici, zonder alles te doen wat we kunnen om het te stoppen. Dus wat doen we? Hun 500+ paginadikke boek is een poging tot het uitstippelen van een strategie van hun visie en geeft ook kritiek op historische verzetsbewegingen wat werkt wel, wat werkt niet.

HET VOLLEDIGE INTERVIEW (tekst)

VIDEO (leuk, scherp, ironisch, hard, onderhoudend!)

Derrick Jensen: Endgame Part One

Derrick Jensen: Endgame Part Two